Begin dit jaar verkocht Bert Jan Groothuis (44) zijn aandelen in het familiebedrijf aan de twee zoons van zijn broer. Zijn neefjes dus, vierde generatie Groothuis. Deze zomer stopt hij ook in zijn rol als commercieel projectleider. Geen beslissing die over een nacht ijs ging, vertelt hij: “Het is een rijpingsproces geweest. Voor mij, maar ook voor mijn familie. Er komt een nieuwe, spannende fase voor in de plaats.”
In 2001 komt hij officieel bij Groothuis in dienst. Eerst als timmerman, dan als uitvoerder en nog later als projectleider kleinbouw: “Toen moest ik binnen zitten. Dat was even wennen.” Het werk bleef toenemen, en de groei dwong hem te kiezen tussen het leiden van projecten en zijn commerciële rol: “Ik koos voor de commercie, maar heb de projecten nooit echt losgelaten. Dat lukte niet.” Hij zegt het met een veelbetekenende glimlach: “Ik kijk met veel plezier op die periode terug. Het is mooi om met een goed team tot resultaten te komen.”
Als hij 40 wordt, begint hij er voor het eerst over na te denken. Of er voor hem nog een andere carrière dan die binnen Groothuis is weggelegd: “Ik werk hier al 24 jaar met volle overtuiging, maar het idee om nog iets totaal nieuws te doen, sluimert al langer. Dat heb ik steeds een beetje weggedrukt, totdat ik dacht: als ik het nu niet doe, komt het er misschien niet meer van.” Het is een combinatie van gevoel en een praktische overweging: “De volgende generatie Groothuis is groter. Dat zouden wel erg veel kapiteins op het schip worden.”
Natuurlijk is er veel dat hij zal missen: “Ik heb met klanten een persoonlijke, speciale band opgebouwd. Die blijft, maar buiten het bedrijf voelt dat anders. Ik ben hier opgegroeid met mijn neef Jeroen. Hij is mijn maatje, binnen het bedrijf en erbuiten. Wij kunnen zo snel schakelen, zo goed sparren – ik realiseer me dat ik die band deels doorknip. Ook de dynamiek binnen Groothuis ga ik missen: samen bouwen, ontwikkelen, mensen beter maken.”
Tegelijkertijd kijkt hij vooruit: “Het trekt me om de drive die ik in de beginjaren had, op een nieuwe plek terug te vinden.” Wat die plek precies wordt, weet hij nog niet: “Dat ben ik volop aan het onderzoeken.”
Hoewel het niet makkelijk is geweest, zal je hem niet snel horen zeggen dat hij trots is op zijn besluit: “Trots vind ik een ingewikkeld woord. Zo denk ik niet over mezelf. Het vraagt ook om stilstaan, terwijl ik in mijn hoofd al bij het volgende project ben.”
Na de verkoop van de aandelen had hij wel meteen het gevoel dat het goed was. Bert Jan: “Mijn ouders, die hier echt wel even moeite mee hebben gehad, zeiden laatst tegen me: we zien dat het je goed doet, je bent meer jezelf geworden.” Hij waardeert het enorm, hoe de mensen om hem heen in zijn besluit zijn meegegaan: “Daaraan kun je zien hoe onze familie in elkaar zit: het is jammer en echt wel even moeilijk, maar dan zetten we samen weer een stap vooruit.”