Auteur: Dennis Grasdijk / 20 juli 2019

De laatste 50km. Een laatste keer om 2.45 uur uit bed, een laatste keer de pijn verbijten. Voor de meesten een dag die op karakter gelopen wordt. We startten weer exact om 4.00 uur en het opstarten duurde voor de meesten weer iets langer dan de vorige dag. Tenen moesten weer in de vorm van de schoen gedrukt worden, hakken moesten weer accepteren dat er weer druk uitgeoefend werd en spieren moesten nog één keer een topprestatie leveren.

De dag begon vrijwel gelijk als de andere dagen, maar op zo’n laatste dag is de stemming langs de weg toch iets euforischer. Iedereen is enthousiast, moedigt aan en ook de lopers peppen elkaar een beetje op als iemand het moeilijk heeft. In de dorpen en steden is het feest en er is veel volk op de been. Natuurlijk ook veel familie en vrienden langs de kant die wandelaars om de hals vliegen, gladiolen uitdelen en succes wensen met de laatste kilometers. Dit doet wat met alle wandelaars.

We zijn gestart met z’n zestienen en we hebben het alle zestien gehaald! Een bijzonder moment om samen het kruisje te halen, op te spelden en met de Groothuisvlaggen op de schouder de Via Gladiola af te lopen. Daar zaten vrienden, familie en collega’s, allemaal trots. Voor de wandelaars een emotioneel moment!

Als groep hebben we echt iets bijzonders meegemaakt. 5 dagen met elkaar optrekken en 200km wandelen schept een band. Het afscheid is dan ook hartelijk, we zijn trots op onze eigen prestatie, maar ook zeker op die van de hele groep. We zijn er van overtuigd dat we ons sponsordoel ruim gehaald hebben. Komende week zullen we helder hebben hoeveel geld we exact hebben opgehaald voor de realisatie van woningen in Tanzania.

Volgend jaar weer? Wie weet…

Volgend artikel:
Vorig artikel: